Në qytetin e bukur bregdetar, atje ku dikur frynte era e lirë dhe qytetarët ecnin të qetë përgjatë shëtitores, sot sundon një “sheik” modern, jo nga Arabia, por nga zyrat e Bashkisë Sarandë.
Aleksandër Lilo, drejtori i Policisë Bashkiake, ka ndërtuar perandorinë e tij mbi trotuare të zaptuara, plazhe të privatizuara dhe gjoba të stisura. Askush nuk lëviz më lirshëm në Sarandë, pa kaluar më parë nga arka e tij personale – një kasafortë ku çdo lek i pistë merr bekimin institucional.
Hapësirat publike nuk janë më publike, por janë shndërruar në parcela me qira të përditshme, në pronësi të përkohshme të miqve të Lilos dhe atyre që paguajnë me bindje.
Bizneset e vogla ngrihen e bien sipas tekave të tij, ndërsa qyteti ngjan gjithnjë e më shumë me një treg të hapur korrupsioni, ku drejtori është si një pronar me çelësin në xhep.
Por historia e Aleksandër Lilos nuk ndalet te gjobat dhe lejet e paligjshme. Prej kohësh ai përflitet për lidhje të errëta me grupe të strukturuara kriminale, të përfshira në trafikun e drogës në jug të vendit.
Në vend që të jetë mur ndarës mes paligjshmërisë dhe qytetit, ai është bërë urë kalimi. Zyrat e Policisë Bashkiake janë kthyer në zyrë ndërmjetësimi për çdo shkelës që paguan dhe për çdo mik që duhet mbrojtur.
Në Sarandë nuk pyet më ligji, pyet “a e njeh Lilon?”. Rrugët janë bllokuar, qytetarët janë mbytur nga arroganca dhe biznesi i drejtësisë ka kaluar në duar private. Ky sheik modern nuk ka nevojë për turizëm, ai ka sistemin e vet të fitimit, nga lejet për kioska, te pazaret për vendparkime, nga gjobat për karrocat e akullores te “gjestet e mirëkuptimit” për ndërtimet pa leje.
Në një qytet ku verat duhet të ishin plot dritë, Aleksandër Lilo ka sjellë hije. Në një qytet që duhet të ishte për të gjithë, ai e ka kthyer në pronë të disa të paguarve.
Në një qytet që ka nevojë për zhvillim, ai mbjell vetëm beton dhe frikë. E gjithë Saranda sot i ngjan një resorti privat ku fatura llogaritet në dorë, dhe miratimi vuloset me heshtje për aq kohë sa pagesa bëhet siç duhet.
Sheiku i Sarandës nuk ka nevojë për kurorë, mjafton vula e gjobës dhe heshtja e autoriteteve. Në këtë histori, qyteti është peng, publiku është klient dhe ligji, thjesht një flamur që valëvitet për zbukurim.